اشعاري چند از شاعري نو
 
 

اول شعرم سلام و احترام

بعد تعظیم و نمازو یک کلام

خط دوم را نیایش کرده ام

در جوار عشق خواهش کرده ام

روی زانوو دو دستم سجده ام

ا شک ها را همچو باران کرده ام

از ته این دل روایت کرده ام

از جدایی ها شکایت کرده ام

گفته ام این دل چرا نالان شده

جفت خوشحالان و بد حالان شده

رنگ باطن را ببین و ظاهر است

گفتنی هایم برایم نادر است

نزد آن ایینه بی منتها  

از امامش من نخواهم شد جدا

شعر من این بار فرقی میکند

از دیار عشق شرقی می کند

گفته اند آنجا ضمانت می دهند

بند آهو را امانت می دهند

گفته اند آنجا امام من رضا 

قاضی عادل که می دادش جزا

از نگاهش شعر نو آموختند

وز فراقش چند ملت سوختند

اولین روز بهار است و زمین

شعر سرما می زند بر روی زین

ساعت تحویل سال نو شده 

غلغله ای در پیاده رو شده

روبروی گنبد زرین ببین

جمعیت از شرق و غرب این زمین

آنچنان در این مکان غوغا شده

گوییا که محشر کبری شده

آسمان هم در افق گلگون شده

ابر ها از خاطرش بیرون شده

چشم ها لو ءلوء گرفته خیس و تر

خون خشکی در وجودش چون گهر

از سر ناقوس این شهر عظیم

طبل و شیپوری به روی اهل دین

ذسته دسته موج فوجی بی نظیر

مانده اند مبهوت از این دیر کبیر

استجابت می شود در این مکان

هر چه می خواهی بگو و السلام


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 7 بهمن 1392برچسب:, :: 13:53 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

زير سايه، زير سقف

خواب مي ديدم پر پرواز را

در سكوتي مبهم

نا گهان بادي وزيد

پنجره ها لرزيد

قلبم تكانكي خورد

ناگهان خالي شد زير پاهايم

من كشيدم فرياد

خاك را بوسيدم

چشمانم رنگي را ديد،سايه اي بود اطرافم

خوابيدم،سكوت رالحظه اي چند

فقط اوست كه مي بيند

به خود آمدم لحظه اي بعد

طبيبي بر بالينم

جمعيت را ديدم

رنگ و رو باخته بود

زير پلكانش بود،لو لوئي تر  مرواريدي درخشان

به ياد نياوردم از قبل

اتفاقي بود اطرافم

ناگهان لرزيدم

تازه فهميدم

يادم آمد

<<ناگهان خالي شد زير پاهايم

زمين را بوسيدم

چشمانم رنگي را ديد

سايه اي بود اطرافم>>

 

 


ارسال شده در تاریخ : چهار شنبه 20 آذر 1392برچسب:اتفاق, :: 13:24 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

ازگلي خواهم بگويم ليك مي خواهم مجال

گر  تو حالي مي دهي  ما را بگويم از خيال

من    ديارم     اين    چنين     آغاز   گشت

عاشقي   آمد   به   سويم   من  به  دشت

عاشقي     كز     بهر    نانش   مي   دويد

رنج   مي برد   و    به    شدت    مي   تپيد

دل   نمي   دادش    به  دينار   و    به    دم

سر   نمي   دادش   به   سرها   و  به  جم

بهر     ناني    زنده   بود    و    سير     بود

سايه   اش   همچون   درختي    پير     بود

از    براي      زيستن     با    جان        خود

تكه    ناني    مي    نهادش     دان      خود

بر   همي   مي  بست  و بر   صحرا    برفت

تا   كه     خاشاكي    بيارد     جاي     نفت

سالها     اين     گونه     بودش      كار     او

من   فزوني   تر   ندانم  چون   نبودم  يار   او

حال اكنون من  ز دشتم چون  خلاصي يافتم

باور  خود  را  بديدم  چون  به  دينم   ساختم

باز   گويم   آنچه  را هرگز نگفتش او به  كس

ترسم از اين بوده كه روزي  كم آرم من نفس

من   بدانم   طاقتم   از  بهر  گفتن   نا يد ش

ليك   مي گويم   كه   شايد  بر خيالم  آيدش

جان  نصارت  از كجا گويم كه خوش آيد تو  را

هرچه ميدانم كه كم گويم به شرحت پس برا

يادم      آيد       روزي      از       روز      خدا

دل   به   جان    دادم      برفتم     با     شما

بر    به     صحرا   ها    زديم   وسوي     كوي

جان    بدادي    و   ببردي     بر    به      سوي

خوش   در   آن    روزي     بگفتي    اي    پدر

هرگز     از     كاري        نبايد        شد    بدر

اندك      آن    مالي     كه   بودت    از      برت

مي  دواندي     مي  چراندي     بر        سرت

شاد     بودي     و      به       همت      ميزدي

ساز      خوش       رويي        براي       ايزدي

روزها    از    دست     دستت    خسته      بود

منتهي       خسته       نبودي      از       وجود

من      وجودم    از    وجودت    خالي      است

خود  بدانم  چون  ندارم  همتي  از بهر    دست

چون  ندارم  همتي  نايد كه من سستي   كنم

گفته    گفتي   كنم  شايد  كه من  لطفي  كنم

 خاطراتت   تلخ و ايامت همه  بي چارگي  است

 دفترت   پاره   ز  رنج  و  هم گهي آوارگي است

 از  برايت لحظه هاي شور ايام و زمانه تيره  شد

سرنوشتت را به  سنگي من بگفتم  زنده    شد

 او   به   خود   آمد    بگفتش  از   برايم   باز    گو

 باز   گو  از لحظه هايش  چون شدم  من  حال جو

 حال    كس   نشنيده ام  چون من وجودم مرده بود

سختي     ايام    را   در   زير    گل ها    برده    بود

اين چنين گويي به دورانم نديدم حس نكردم من هنوز

اندراين دنيا كسي داردچنين حالي نكرده است اوبروز

حال     خواهم    من    چنين    آزاده اي   را بينمش 

آدم     آماده     و     سر      زنده اي      را     بينمش

تا    كه     با    حال  و    مرام  و  منسبش ديدن كنم

تا    كلوخي    از    نصيحت  هاي    او    چيدن   كنم

زندگي اش    را برايم    گويد   و     من    كم   شوم

يا كه  همدردي  كند  شايد    كه    من   آدم    شوم

من بگفتمش آن كه  ميگويم  كنون  بي  كار    نيست

عالمي   دارد جهاني  نو  كنون   بي  يار        نيست

او چو بشنيدش به  خود  آمد  به  كلي   خاك     شد

من نفهميدم چرا   اينگونه   او   بي     لاك       شد

شايد از سنگي   خود    شرمندگي    آمد        اُ را

وز  غرور  خود   بكاهد  تا   چنين     گويد   تو      را

هرگز  از حالي   نبايد اين    چنين   مغرور    گشت

رو  به  خوش  نامي  بكرد و از گذشته   دور گشت

اي  پدر  دستت  ز  فولاد  و   تنت   از  برگ   ياس

آن كه ميگويم شدست فولاد آن سختي  توراست

آن   چنان   بي   آر   بودي   از    براي     زيستن

گر  كسي  ميديد  ميگفتش   كه  او  را    ريستن

ريستن را جز به معصومان كسي ديگر چه   سود

گر  نبودش   هم   چنين   برداشتي   ديگر    نبود

ياد تو در خاطرم    همواره   مي  پيچد   به     روز

كم  بگويم عشق تو   در    سينه ها   دارد    فروز

روزها   در  پشت   پرده  ميزنم    سوز   و     گداز

تا  كه   كاش    با  او  خدا  يا   بيشتر  كردم   نياز

تو   ببخش   ما   را   اگر كم گفته ايم و  بي   ثمر

تو   بزرگي   و   بزرگان     را       نبايد       بيشتر

آرزو    دارم   ببينم   من   تو    را   اندر       مكان

دوستت     دارم   تو   را   اندازه  هفت     آسمان

 


ارسال شده در تاریخ : چهار شنبه 29 آبان 1392برچسب:, :: 13:35 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

مست          بودم           عاشقانه       ديدمت

بي       بهانه        با         نشانه        چيدمت

خواب      بودم        نرگسم         بيدار        بود

چشمم     از      روي      خجالت      خار    بود

در    ميان     خانواده     سر    به   زير   انداختم

بلبلي     آمد     برايش   لانه اي    من  ساختم

بلبل  از  روي  خجالت  با  من  از عشقش نگفت

با   صدا   آمد   در   آن   لانه   ولي    آرام  خفت

او نمي دانست كه من همچون خودش  ديوانه ام

تا   برايم    چه    چهي     بنوازد   اندر    خانه ام

رفتم   و   ديوانه  وار   از   مقصدش    پرسيدمش

گفتم    اي  بلبل  چرا  نالان    شدي   رنجيدمش

گفت مقصود من آن نيست كه در خانه تو لانه كنم

زير    سقف   و   مي   و   كاشانه   تو  خانه كنم

رنگ    ايوان   تو   را   تار   و    گهي   تنگ    كنم 

مار ها    را    به   سر   خانه ات    پر   رنگ   كنم

رنگي  از  نوع خودم  با خودم     هم  سنگ   كنم

در   بر   عشق   تو   خاري   بكشم   جنگ   كنم

بلبلك   گفت   و برفت   از   در    مي   خانه   من

داغ   و   رنجور   شدش   اين    دل    ديوانه    من

روزها   چون   باد و طوفان و نسيمي مي گذشت

بلبلك   هم   همچنان  در   جستجوي  يار  گشت

انقدر   رفتش   كه    ديگر  راه  را   او   بسته  ديد

يار  عاشق  را  كه  در  راه خفته بودش خسته ديد

يار  از  آنكه  به  دلدار  رسيده  است حريص است

با سرو دست و دهان در طلب عشق انيس  است

باد  را  در  قفس  انگاري   نكن   كار   فش   است

ناله   بلبل  ما  هم  كه  در  اينجاست خوش است

من    كه    خود   پند    گرفتم   از   اين   كار   برو

با    تو    اي     بلبل    عاشق   نيمت     راه   نرو

 


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 27 آبان 1392برچسب:, :: 9:0 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

- امام حسين (عليه السلام) مي‌فرمايد: خداوند به هر کس راستگويي و نيکخويي و پاکدامني و     پاک‌خوري روزي کند خير دنيا و آخرت را ويژه او ساخته است.


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 20 آبان 1392برچسب:, :: 12:10 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

 

همه جا نابوديست

آنچه باقيست آنجاست

ما همه گرد گلي مي گرديم

شا يد اين گل آنجاست

شايد اين پنجره در آن ميدان

رنگ ايمان تو را مي سنجد

شايد اين پنجره كه مي گويند

رنگ ترسيم تبسم دارد

دستم از پنجره بيرون ولي

خواهشم خواهش يك انسان است

يك گذر گاه يك رود سپيد

شايد هم يك تاري

تاري از موي خودم نازكتر

خواهشم را بپذيز 

دست و پايم بسته است

غل و زنجير به آن تابوت است

شايد اين تابوت و ان قبرستان،

غل و رنجير مرا باز كند

شايد اين شايد ها،همه يك عمر گذشت

چاره ام چيست چه بايد بكنم؟

من كه خود باخته ام

من كه ايمان ضعيفي دارم

من كه با ديدن گل مي لرزم

دست و دل مي بازم

چاره ام چيست چه بايد بكنم؟

سوختن يا ساختن؟

سوختن چاره نمي خواهد كه

سوختن سوختن است 

آن هم از نوع خزان

چاره ام ساختن است

ساختن يك اميد

ساختن يك خورشيد

ساختن پنجره اي بي پايان

داشتن روح بلند

روحي از جنس خودش

بردن روح به اوج ملكوت 

شايد آن وقت توانستم من

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ارسال شده در تاریخ : یک شنبه 19 آبان 1392برچسب:, :: 11:12 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

زندگي را ديدم

عاشقي را ديدم

زندگي خار و خس است

عاشقي يك قفس است

كه به دست خود اهنگر ما ساخته شد

وندر اين كنج مخوف

سايه خورشيد است

من كه حس ميكردم بودنش را انروز

كاش مي شد اي كاش ،كه مهاجر باشم

من مقصر بودم

چون كه جان را به درون قفسي مي بردم

يك قفس بد بختي،شد نصيبم امروز

كاش مي شد يك بار من عقب برگردم

تا ببينم با جان و بگيرم او را

تا كه خرسند شوم من از اين پيوستن

دل، سركش شده و عقل را ترسانده

عقل هم بيهوده فكر فردا دارد

كاش ميشد شعرم از ته دل باشد

يك قفس خوشبختي 

يك نفس ارامش

يك شب بي كابوس 

يك كتاب  و فانوس

با خدا هم مانوس

مي نشستم يك جا،با تمام فكرم

شعر نو ميگفتم

و از ان شعر ناب

سرگذشت يك گل،

مي شد انجا پيدا

رنگ گل هم زيباست.

كاش مي شد يك شب ،شعر نو مي گفتم

و تو در متن ان،رنگ دريا بودي

كاش مي شد اي كاش


ارسال شده در تاریخ : شنبه 18 آبان 1392برچسب:, :: 8:47 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

تو  پرواز   خيال   تو ، شبي   را   با   دلم    گفتم

نه آن هستم كه بگريزم،نه آن هستم كه دل بندم

چگونه    با  دلي  ساده ، كني   نيرنگ ،  بدبختم

كه  در  راه تو  پيمودم ، ولي  ناگه  در   آن  خفتم

ببخش  ما   را  گل  ياسم  ، اگر  بي آب من رفتم

خدا حافظ ،  خدا حافظ ،  چه  بي  آداب  من رفتم


ارسال شده در تاریخ : پنج شنبه 16 آبان 1392برچسب:, :: 10:53 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

من     بدون     عشق    در     جا    مرده ام

همچو    مرغي       در     قفس    پژمرده ام

آشنايي           از          كوير        خستگي

همچو          آهوي          بيابان       برده ام

من    بدون     عشق       ويران         ميكنم

هر    چقد    هم    من   در    اينجا   مرده ام

او    كه     با       سجاده       رنگين      خود

مي     فشارد       عشق      را   بر  گرده ام

قامتش       همچون       درختي     سرو بود

كز      نگاهش     عاشقي       را    خورده ام

عاشقي      را     گر      بگيري       از     دلم

مي  زنم      چندي     به     پشتت    گرزه ام

عشق     در       جانم        هياهو       ميكند

گر      نباشد        خشك       گردد      برزه ام

عشق     را    با    جان     خود    يكسان  كنم

گر     يكي    رفت      آن    يكي   هم   برده ام

عاشقي  همچون  بهاري  است  اندر  جان   من

چون كه خشكيدش بدان من هم در ان پژمرده ام

حال    ما   هم   ميرويم   تا عشق را درمان كنيم

تا   نبينم   از  كسي  گويد  كه  من  سرخورده ام


ارسال شده در تاریخ : چهار شنبه 15 آبان 1392برچسب:بدون عشق, :: 11:42 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

                 

بديدم     در   نيستان   و    دياري

كسي بودي طلب كردش به كاري

بدستش  من   بدادم  يك   نهالي

بدادش     سم     بجاي     آبياري

نمي دانم   چه   گويم  در غيابش

چگونه   باز    گويم    در    نيابش

ولي   انقدر   من  اشفته  هستم

كه   رسوايش  كنم با انكه مستم

شبي شومي سياهي دلخراشي

تو   را  نايد  كه  با  رندان   فراشي

تو  ظلمي  ظلمتت  را  خوب  بنما

كه حتما مي شود  پيدا در  اين راه

تو  از  ظلم   خودت  هم بيم  داري

نداري    سازگاري   سيم      داري

جهان    را   با   همه  دلنازكي ها

ببردي   بر   فراز   بي    كسي  تا

دهي  جامي كه در ان  مي بريزي

لبي  تشنه  كه  در ان هي  بريزي

چو   شد  سيراب  نفرينت  كند  او

كه  بود  اين  اب  در   اخر   كند  رو

همه  نالان  شده  از دست دستت

ببر  دستي  كه  پايت را ببستست

همه  هجران  شده  سويي  نوايي

چگونه    مرديت   را    مي ستايي

تمام   تارو   پودت    سست   گردد

همه    بنيادت   از   ريشه    بگردد

اگر    مردي    چرا     مردم    گريزي

همه  مردم  به  دستت   ديده تيزي

تو   مردي  مرديت  را  كو  نشان ده

كه  تا  شايد   شود  پيدا  جهان  به

بهار  از  ظلم  تو  هم  ميدهد  جان

زمستاني    زمستاني     زمستان

خزاني    برگ    ريزي   تو    نهاني

نكن    پنهان    درونت    را    نتاني

تو  ننگي  ننگيت  را هر كسي  ديد

شل و كور و گدا هم خوشه اي چيد

چرا   در  خانه ات  طوفان  به  كارت

نديدي  مرد  و  زن  نالان   ز   كارت

برون  رو  تا  ببيني   هر  چه  را  به

كه   يا  نه  ميزني  خود را به كوچه

اگر   خر  ميكني  خر  پايه  هستي

مگر  پالان  به  پشت  خود نبستي

اگر   روزي   فقيري   دست   گيري

بديدي  بر  نگاهش   بست   گيري

همه   از  ظلم  تو   درمانده  مانده

خدايا   گوشه اي   قدرت نشان ده

سرت   را  تا  كي   اويزند   بر  دار

خودت  او  را  خداوندا  سر  از  كار


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 13 آبان 1392برچسب:, :: 10:43 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

صفحه قبل 1 2 3 صفحه بعد

درباره وبلاگ
به وبلاگ من خوش آمدید. اين وبلاگ صرفا جهت ثبت اشعارم ساخته شده، تقديم به شاعران ايران زمين
آخرین مطالب
پیوندهای روزانه


نام :
وب :
پیام :
2+2=:
(Refresh)

<-PollName->

<-PollItems->

آمار وب سایت:  

بازدید امروز : 1
بازدید دیروز : 0
بازدید هفته : 3
بازدید ماه : 19
بازدید کل : 9632
تعداد مطالب : 25
تعداد نظرات : 6
تعداد آنلاین : 1



Alternative content